گفتگوی مهر با تنها مدال آور روئینگ؛
از ترس آب تا نایب قهرمانی در ناگویا روایت 12 سال صبوری برای یک مدال
به گزارش اسب من، ملی پوش روئینگ از دغدغه ها، چالش های مالی و لحظه گریه بر روی سکوی نایب قهرمانی آسیا گفت؛ قایقرانی که برای رسیدن به مدال بازیهای آسیایی ۱۲ سال صبر کرد تا بالاخره به هدفش برسد.
به گزارش اسب من به نقل از مهر، امیرحسین محمودپور، ملی پوش ۲۷ ساله روئینگ ایران با کسب مدال نقره در بازیهای آسیایی ناگویا، نه فقط یکی از مدال های با ارزش کاروان ایران را به دست آورد بلکه بگفته خودش، ۱۲ سال صبر و سختی اش را به ثمره رساند.
او در گفتگو با خبرنگار مهر از مشکلات خود در این سالها گفت؛ از ترسی که در کودکی از آب داشت تا لحظه ای که صدای تشویق هم تیمی هایش را از ۵۰۰ متر دورتر می شنید و مربی اش با دوچرخه تمام مسیر مسابقه او را همراهی کرد.
او در ادامه، با نگاهی بر مدال نقره ناگویا به عنوان تنها مدال آور مرد این رشته از چالش های سخت زیرساختی، از رویای المپیک لس آنجلس و تقدیم این مدال به مردم ایران گفت؛ محمودپور باور دارد در هر پارویی، حضور پدرش را با پروانه ها در کنار خود حس می کند.
* خبرگزاری مهر: چگونه وارد این رشته شدید، چند سال سن دارید و چه مدال ها و عناوینی دارید؟
- امیرحسین محمود پور:
من ۲۷ سال دارم متولد ۱۳۷۷و ورود من به این رشته از راه استعدادیابی در سال ۹۳ بود. تا به امروز ۲۲ مدال بین المللی کسب کرده ام، شامل ۶ طلا، ۳ نقره و ۷ برنز آسیایی دارم. همین طور یک طلا، دو نقره و یک برنز در جایزه بزرگ روسیه دارم. با ارزش ترین مدال های من، نقره المپیک دانشجویی و پس از آن نقره بازیهای آسیایی ناگویا است.
* وقتی برای نخستین بار پارو زدید و قایق روی آب حرکت کرد، چه حسی داشتید؟ نخستین واکنش تان چه بود؟
- راستش را بخواهید، من در ابتدا از این رشته خوشم نمی آمد، اما چون پدرم دوست داشتند، تصمیم گرفتم به خاطر ایشان ادامه دهم. پدرم حال فوت شده اند، اما روزی که برای نخستین بار سوار قایق شدم، ایشان پیش من بودند. شروع مسیرم به خاطر پدرم بود و حسی که از نخستین روز تمرین داشتم، ترس بود. با این که بچه شمال هستم، اما از آب می ترسیدم و اصلا دوست نداشتم با این ترس مواجه شوم، اما همین مسیر سخت بود که مرا به اینجا رساند.
* سطح بازیهای آسیایی را چطور ارزیابی می کنید؟ رقبا را چطور دیدید؟
- سطح رقابتها خیلی بالا بود و هیچ تفاوتی با قهرمانی جهان نداشت. رقبای اصلی من، خصوصاً ورزشکاران هنگ کنگ، ازبکستان و قزاقستان، کسانی بودند که در ماههای گذشته در جام های جهانی و قهرمانی جهان مدال گرفته بودند. برای من این مدال کمی دست نیافتنی شده بود و کسب آن خیلی باارزش بود؛ چون در دو دوره گذشته جاکارتا ۱۹ سال داشتم و در هانگژو بی مدال ماندم و در رتبه های چهارم، پنجم و ششم متوقف شده بودم. اما در سومین دوره دنبال مدال بودم. دوازده سال طول کشید تا بالاخره بتوانم مدال بازیهای آسیایی را کسب کنم.
* این مدال برای شما حاصل چه تلاش شبانه روزی بود؟ از یکروز کاری تان در اردو بگویید.
- روز ما از بامداد زود آغاز می شود. بیدار می شوم و ساعت ۶ بامداد در محل تمرین هستم. از ساعت ۴: ۳۰ بامداد بیدار می شوم و تا ظهر دو وعده تمرین سخت را پشت سر می گذاریم و بعدازظهر باردیگر همین روند تکرار می شود. ما روزانه حداقل ۴۰ کیلومتر پارو می زنیم. اگر شرایط جوی مساعد باشد روی آب و در غیر این صورت روی دستگاههای شبیه ساز تمرین می نماییم.
* در رقابت با قایقرانان آسیایی، نقاط قوت و ضعف شما کجا بود؟
- به عقیده من از نظر بدنی و تمرینات، ما هیچ نقطه ضعفی نسبت به رقبا نداریم. مشکل اصلی ما در امکانات و تعداد مسابقاتی که هست ما در آن شرکت نمی نماییم. قهرمانان آسیا در کمپ های اروپائی تمرین می کنند و به امکانات روز دنیا در دسترس هستند و با وجودیکه خودشان این امکانات را دارند اما باز هم به کمپ های اروپائی می روند و تمرین می کنند. آنها در تورنمنت های گوناگون جهانی شرکت می کنند و همین موجب می شود از نظر فنی کمی از ما بالاتر باشند. اگر ما هم به این امکانات دسترسی داشته باشیم، بطور قطع می توانیم در قله آسیا بایستیم و به مدال نقره فکر نکنیم و در تمام ماده ها طلایی باشیم.
* مسابقه در ناگویا، فشار ذهنی اش بیشتر بود یا فشار بدنی؟
- فشار ذهنی برای من خیلی بیشتر بود. چون چند دوره بود که مدال نمی گرفتم و در دو نفره شرکت می کردم و استرس زیادی داشتم. اما امسال چون در ماده تک نفره شرکت می کردم، شرایط برایم بهتر بود. سرانجام، فشار مسابقه بطور قطع بیش از فشار تمرینات است. در این یکی دو سال در قسمت مردان دیگر نماینده ای نداشتیم، جوانان تازه آمده اند و هنوز فرصت هست تا به رقابتها بیایند و همین کار را سخت می کند. از جنگ بگویم که تمرینات ما عقب می افتاد و حتی روزی انتهای پیست مان بمباران شد ولی فردا باردیگر تمرین کردیم. شرایط اقتصادی بدی داشتیم اما باید این مدال اتفاق می افتاد و خدا را شکر می کنم همه این سختی ها نتیجه داد. فشار بدنی هم عادی است ما تمرینات مان خیلی فشرده و زیاد است. من قبل مسابقه به آقای فرزام گفتم یک کاری کن ته خط بمیرم اما مدال بگیرم. ایشان در تمام مسیر با دوچرخه من را همراهی کرد و وقتی بعد مدال حالم خوب شد به ایشان گفتم مردم اما مدال گرفتم.
* هم تیمی ها و مربیان چقدر در این موفقیت نقش داشتند؟
- هم تیمی های من خانواده من هستند. من در روز فینال، صدای تشویق آنها را از ۵۰۰ متر دورتر می شنیدم و این تاثیر زیادی در روحیه ام داشت و خوشحال هستم در چنین تیمی هستم و انسان های خوش قلب در این تیم هستند. همین طور از مربی ام، آقای فرزام، خیلی سپاسگزارم. شادمانی که از ایشان دیدم واقعی بود و ایشان خیلی به من کمک کرد. ایشان در تمام مسیر دو کیلومتری مسابقه با دوچرخه کنار من بودند. همین طور از خانم برزگر مربی بانوان هم بابت کمک هایشان تشکر می کنم.
* از نتیجه ای که در ناگویا گرفتی، شخصا راضی هستی یا انتظار بیشتری داشتی؟
- راستش ما مسابقات زیادی را ندیدیم، در حالیکه رقبا به کاپ های جهانی می روند، به این علت کمی عقب می افتیم. من می دانستم رقبا سرسخت هستند و شاید یک معجزه لازم باشد تا مدال بگیرم، اما باید تمام توانم را می گذاشتم. در نهایت حتی به رقیب هنگ کنگی که قهرمان جهان بود خیلی نزدیک شدم. من واقعاً از این نتیجه راضی ام و این مدال برای من خیلی با ارزش است و حتی حکم طلا را دارد. چرا چون با سختی های غیرقابل توصیفی به دست آمد. این مدال خیلی فرق می کرد چون من خیلی سختی کشیدم و خدا را شکر نتیجه داد.
* تجهیزات، قایق و پاروی تو با رقبای آسیایی چقدر فاصله دارد؟ این فاصله چقدر درنتیجه اثر می گذارد؟
- در ایران ما از قایق های آموزشی که کشورهای دیگر حتی آسیایی ها و اروپائی ها از آنها استفاده می نمایند، استفاده می نماییم ولی اصلا در سطح مسابقه نیستند. اما در مسابقات ناگویا، هم پارو و هم قایق نو داشتیم. به لطف پیگیری های آقای وزیر و درخواستی که در اردوها از ایشان داشتم، توانستیم با قایق ایتالیایی که بهترین قایق دنیا بود مسابقه دهیم که تأثیر فوق العاده ای هم از نظر فنی و هم از نظر ذهنی روی نتیجه ما داشت. امیدوار هستم پیگیری هایی شود تا در ایران هم چنین تجهیزاتی داشته باشیم، اگر این اتفاق بیافتد بطور قطع نتایجمان خیلی بهتر خواهد شد.
* سطح لیگ داخلی روئینگ را چطور ارزیابی می کنی؟ آیا لیگ، ورزشکاران را آماده می کند؟
- لیگ روئینگ دو سالی هست برگزار نشده است اما پس از جدا سازی فدراسیون و پس از مدتی وقفه باردیگر برگزار می گردد. لیگ می تواند کمک هزینه و انگیزه ای برای تمرینات باشد، اما درحال حاضر قراردادها و پرداخت ها خیلی پائین است و کمک حالی برای ورزشکار نیست. امیدوار هستم الان که روئینگ دومین رشته مدال آور در بازی های ناگویا بوده، کمی دیده شده و شرایط بهتر شود. در قسمت زنان تعداد ورزشکاران خوب، زیاد است اما در قسمت آقایان تعداد ورزشکاران کمتر است و تفاوت هایی در سطح رقابت وجود دارد. اما بطور کلی لیگ باید برای رسیدن به قهرمانی های آسیا تقویت شود و کمک حال ما باشد.
* وضعیت پیست و دریاچه تمرینی چگونه است؟ آیا با استاندارد جهانی هماهنگی دارد؟
- ما در سد شرخ چای تمرین می نماییم که آنچنان استاندارد جهانی نیست و تعداد لاین هایش کمتر از ۶ لاین استاندارد است. ما فقط برای تست گیری وارد پیست می شدیم که نسبت به استانداردهای جهانی پایین است. امیدوار هستم پیستی که مقرر است در انزلی آماده شود، هرچه سریعتر به بهره برداری برسد تا پایگاه قهرمانی ما تقویت شود. این به سود ورزش روئینگ است که بتواند در جای جای ایران یک پایگاه داشته باشد.
* به عنوان یک قهرمان ملی، چه توقعی از فدراسیون، وزارت ورزش و مسئولان دارید؟
- تقاضای من رسیدگی های لازم است تا ما بتوانیم بدون دغدغه فقط به مدال فکر نماییم. اگر این دغدغه های زندگی برطرف و حمایت شویم، ما حتی می توانیم در قهرمانی جهان و المپیک هم به مدال طلا فکر نماییم، نه فقط به مدال نقره. یک ورزشکار هم همین را می خواهد.
* حقوق و مزایای یک قهرمان ملی در این رشته چقدر است؟ آیا زندگی با این درآمد می چرخد؟
- حقوق من به عنوان ورزشکار تیم ملی ۲۰ میلیون تومان است و هر چند از چندگاهی هم ۲۰ میلیون هزینه مکمل می گیریم. اما هزینه مکمل های ما در ماه بالای ۳۰ میلیون تومان است. در واقع هیچی برای ما نمی ماند و مجبوریم از مکمل ها بزنیم تا به زندگی برسیم. من متاهل هستم و درآمد ما کفاف یک زندگی معمولی و کرایه خانه را نمی دهد، چه برسد به زندگی ورزشکاری که هزینه هایش دو سه برابر است. ما از اول مسیر سختی کشیدیم و نداری را دیدیم، بی پولی را دیدیم، اما امیدوار هستم پس از این مدال اتفاقات خوبی بیافتد و تغییراتی در حمایت ها ایجاد شود.
* سخت ترین چالشی که در این سال ها تجربه کردی چه بود؟ مالی یا روحی و جسمی؟
- اساسا همه موارد بوده است. مالی یک چالش همیشگی بوده، اما فشار روحی بیشتر بود. در طول ۱۲ ماه سال در اردو هستیم و اتفاقاتی می افتد که آدم فکر می کند بی خیال شود یا باید جا بزند یا ورزش را کنار بگذارد. فشار مالی و جسمی دست به دست هم می دهند و همه دشوار است، اما کسانیکه در این راه دوام می آورند، آخرش خیلی زیباست و در نهایت به یک خاطره شیرین می رسند.
* یک خاطره شیرین و یک خاطره تلخ از مسابقات بزرگ
تعریف کن.
- شاید خاطره نباشد. پدرم فوت کرده و معتقدم که پدرم در تمام لحظه ها کنار من حضور دارند و هر بار که یک پروانه روی قایقم می نشیند، حس می کنم ایشان هستند و این شیرین ترین لحظه هست. در فینال ناگویا هم همین صورت گرفت و استرسم کاملا از بین رفت و می دانستم مدال می گیرم. تلخ ترین خاطره، چهارم شدن در بازیهای آسیایی هانگژو بود. آن شکست ضربه بزرگی به من زد و ۶ ماه دوران روحی خیلی سختی را گذراندم اما شاید آن روز نمی باختم الان فرق می کرد. الان بهتر هست و من برای این مدال خیلی صبر کردم و سختی کشیدم.
* تا حالا لحظه ای شده که به خاطر سختی مسیر به فکر خداحافظی باشید؟ چه چیزی تو را نگه داشت؟
- بله، پس از المپیک دانشجویی و دریافت پاداش ۲۰ میلیون تومانی، احساس کردم آن مدال که پس از بازی های المپیک تابستانی بالاترین ارزش را در میان مدال ها دارد، بی ارزش است و خواستم خداحافظی کنم. اما مادرم اجازه نداد و گفت تا اینجای راه آمدی، درست نیست همین حالا خداحافظی کنی. پس از ۹ ماه از این خداحافظی، با تشویق دوستان و پیگیری رئیس هیات گیلان باردیگر برگشتم و در نهایت بین عقل و قلبم، قلبم را انتخاب کردم. به مسابقات قهرمانی آسیا رفتم و آنجا هم مدال نقره گرفتم.
* یک قهرمان آسیا در ایران چقدر دیده می شود؟ آیا قدردانی کافی صورت می گیرد؟
- رشته ما بسیار کم دیده می شود و بیشتر مردم روئینگ را نمی شناسند و پس از بازی ها بیشتر دیده شد. این مورد به روابط عمومی فدراسیون و رسانه ها برمی گردد که این رشته را به مردم نشان بدهند. در مورد حمایت ها، من از سمت انزلی که هیچ چیزی تا به الان ندیده ام و از جانب گیلان هم از مدیران قبلی حمایت خاصی ندیدم، اما امیدوار هستم با مدیریت جدید آقای مهربان که خودشان قهرمان رشته کشتی بوده اند، تغییرات مثبتی ایجاد شود.
* اگر یک آرزو برای آینده روئینگ مردان ایران داشته باشی، آن آرزو چیست؟
- آرزوی من این است که دیگر در اردوهای تیم ملی، تنها ورزشکار مرد نباشم. حسرت می خورم که نمی توانم در قایق های گروهی دونفره، چهارنفره و هشت نفره شرکت کنم. امیدوار هستم حمایت ها به شکلی باشد که استعدادهای زیادی جذب شوند و روئینگ ایران باردیگر به روزهای طلایی اش برگردد.
* این مدال را به چه کسی تقدیم می کنید؟
- این مدال را تقدیم می کنم به تمام مردم ایران. برای من امسال سخت گذشت. سالی که گذشت در شرایط جنگ بودیم و برای همه ما اوضاع اقتصادی سخت بود؛ چه ورزشکار باشیم و چه نباشیم. کسانیکه در این شرایط جا نمی زنند و مایی که تلاش می نماییم برای بهتر شدن زندگی مان، تلاش مان خیلی باارزش است. امیدوار هستم این مدال هر چند ناچیز اما موجب شادی دل مردم عزیزم شود.
* هدف بعدی شما در قایقرانی چیست؟
- هدف اول ما، حضور باردیگر در مسابقات قهرمانی جهان و کسب مدال است ما از سال ۲۰۲۲ در مسابقات جهانی شرکت نکرده ایم. پس از آن، هدف ما کسب سهمیه و حضور در المپیک لس آنجلس است. امیدوار هستم این حمایت ها ادامه یابد تا در بازی های دوره بعد مدال نقره ام را تبدیل به طلا کنم. رکورد ملی بهبود یافته است. این رکورد دست محسن شادی بوده است و پس از ۱۳ سال بهبود یافته است. اگر در این نوبت مدال می خواستیم باید زیر ۷ دقیقه رکورد می زدیم که این صورت گرفت. این رکورد در سطح جهانی روی مدال هست و می توانیم روی مدال جهانی هم حساب نماییم.
* امیرحسین محمود پور بین مدال طلای المپیک و یک سال سفر دور دنیا با قایق، کدام را انتخاب می کند؟
- ( با خنده ) اگر از یک ورزشکار دیگر می پرسیدید شاید جواب فرق می کرد. هر چند سفر با قایق شخصی ام خیلی لذت بخش است، اما آرزوی هر ورزشکار حرفه ای، طلای المپیک است و من بطور قطع آن طلا را انتخاب می کنم.
* وقتی روی سکو ایستادی و مدال گرفتی، نخستین چیزی که به ذهنت رسید چه بود؟
- تمام روزهای سختی که کشیدم از جلوی چشمم رد شد. نیم ساعت گذشته بود اما هنوز گریه می کردم و به یاد خانواده ام افتادم که در تمام این سال ها کنارم بودند و سختی ها را با من تقسیم کردند؛ حتی همسرم که در دوران اردو همراه من بود. در آن لحظه فقط خدا را شکر کردم که این سختی ها بی جواب نماند و شرمنده خانواده ام نشدم.
* سخن پایانی شما در مورد دفاع از این رشته چیست؟
- حضور حداکثری تیم بانوان در ناگویا کار ارزشمندی بود که فدراسیون در این نوبت انجام داد و نتیجه این اعتماد مدال های طلا بود. من قلبا از تغییر نگرش فدراسیون نسبت به زنان و دفاع از آنها حمایت می کنم؛ دختران ما در سخت ترین شرایط جوی و دور از خانواده تمرین می کنند. این رشته یکی از سخت ترین رشته های ورزشی دنیا هست و دختران روئینگ با این مدال ها نشان دادند که لیاقت هر گونه احترام و جایگاه ویژه را دارند. امیدوار هستم برای آقایان هم سرمایه گذاری و حمایت های درست صورت بگیرد و نادیده گرفته نشوند. ما هم سختی های خاص خودمان را داریم و اگر دیده شویم بطور قطع نمایندگان بیشتر و مدال های بیشتر به این کارنامه اضافه شود.
خلاصه اینکه - ما در سد شرخ چای تمرین می نماییم که آنچنان استاندارد جهانی نیست و تعداد لاین هایش کمتر از ۶ لاین استاندارد است. این به سود ورزش روئینگ است که بتواند در جای جای ایران یک پایگاه داشته باشد. آنهائی که در این شرایط جا نمی زنند و مایی که تلاش می نماییم برای بهتر شدن زندگی مان، تلاش مان خیلی باارزش است.
منبع: asbeman.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب